به نقل از آماج، ناباروری و تجربه سالها تلاش بینتیجه برای فرزندآوری میتواند فشار عاطفی و روانی زیادی بر زوجها وارد کند؛ بهویژه زمانی که یکی از طرفین همچنان آرزوی داشتن فرزند زیستی را در سر دارد. در همین زمینه، مردی ۳۴ ساله که همسرش ۳۰ سال دارد و به گفته خودش ۱۱ سال برای بچهدار شدن تلاش کردهاند، از تصمیم خود برای ازدواج مجدد با هدف پدر شدن پرسیده است.
این مرد در پیام خود مطرح کرده است که با وجود پیگیری راههای پزشکی، به دلیل ناباروری همسرش موفق به فرزندآوری نشدهاند. او میگوید تمایلی به پذیرش فرزند از بهزیستی و فرزندخواندگی ندارد و دوست دارد صاحب فرزند زیستی شود. پرسش اصلی او این است که چگونه موضوع ازدواج مجدد را با همسرش مطرح کند و آیا چنین خواستهای اشتباه است؟
روزنامه خراسان در پاسخ به این مخاطب، با تأکید بر اهمیت توجه به شرایط عاطفی هر دو نفر، توصیههایی را برای تصمیمگیری درباره این مسئله مطرح کرده است.
ناباروری مسئله مشترک زندگی زناشویی است
در پاسخ روانشناس ابتدا به این نکته اشاره شده است که ۱۱ سال تلاش برای فرزندآوری و تجربه ناکامیهای مکرر در این مسیر، میتواند فشار روانی و عاطفی قابلتوجهی برای هر دو همسر به همراه داشته باشد. میل به پدر شدن نیز خواستهای قابل درک و محترم است و نمیتوان بهسادگی آن را نادیده گرفت؛ با این حال، داشتن یک خواسته مشروع با انتخاب راهکار مناسب برای رسیدن به آن تفاوت دارد.
یکی از نکات مهم این است که ناباروری نباید صرفاً مشکل یکی از زوجین تلقی شود. حتی اگر علت پزشکی ناباروری به همسر مربوط باشد، تجربه این شرایط بر زندگی هر دو نفر تأثیر میگذارد و نباید موجب شکلگیری احساس گناه، شرم یا بیارزشی در فرد شود.
همسر این مرد نیز احتمالاً در طول ۱۱ سال گذشته با رنج، ناامیدی و فشار روانی زیادی روبهرو بوده است. بنابراین، پیش از هر تصمیمی باید احساسات و تجربه او نیز مورد توجه قرار گیرد.
آیا ازدواج دوم راهحل قطعی برای بچهدار شدن است؟
نکته دیگری که در این توصیه مورد تأکید قرار گرفته، این است که ازدواج مجدد نباید بهعنوان راهحلی قطعی برای فرزندآوری در نظر گرفته شود. ازدواج دوم لزوماً به داشتن فرزند منجر نمیشود و ممکن است تعارضهای عاطفی، خانوادگی، اقتصادی و روانشناختی تازهای ایجاد کند.
ورود فرد سوم به رابطه زناشویی، بدون بررسی پیامدهای آن برای همسر اول و ساختار خانواده، میتواند به روابط موجود آسیبهای عمیقی وارد کند. به همین دلیل، تصمیم درباره ازدواج مجدد نیازمند بررسی همه جوانب و توجه به پیامدهای احتمالی آن برای افراد درگیر است.
چگونه درباره ازدواج مجدد با همسر صحبت کنیم؟
پیشنهاد روانشناس این است که مرد پیش از مطرح کردن تصمیم ازدواج مجدد، گفتوگویی صادقانه، آرام و بدون سرزنش با همسرش داشته باشد. بهتر است به جای بیان جملاتی مانند «من باید زن دوم بگیرم»، درباره احساسات و نیازهای خود صحبت کند.
برای نمونه، میتواند بگوید: «پدر شدن یکی از آرزوهای مهم زندگی من است و احساس میکنم درباره آینده این خواسته به گفتوگوی جدی نیاز داریم.»
در چنین گفتوگویی، لازم است به همسر نیز فرصت داده شود تا احساسات، نگرانیها و دیدگاه خود را بدون ترس از قضاوت بیان کند. شنیدن متقابل و پرهیز از سرزنش میتواند زمینه تصمیمگیری آگاهانهتر را فراهم کند.
نقش زوجدرمانی در تصمیمگیری درباره آینده زندگی مشترک
مراجعه به زوجدرمانگر متخصص در حوزه ناباروری نیز میتواند به این زوج کمک کند تا بدون تصمیمگیری شتابزده، ابعاد مختلف مسئله را بررسی کنند. حضور متخصص فرصتی فراهم میکند تا هر دو نفر درباره خواستهها، نگرانیها و گزینههای پیش رو صحبت کنند و برای آینده زندگی مشترک به جمعبندی برسند.
آرزوی پدر شدن نباید به نادیده گرفتن حقوق همسر منجر شود
تمایل به داشتن فرزند زیستی بهخودیخود نه اشتباه است و نه غیراخلاقی؛ همانطور که انتخاب فرزندخواندگی یا پذیرش زندگی بدون فرزند نیز میتواند انتخابی ارزشمند باشد.
با این حال، نکته اساسی آن است که آرزوی پدر شدن نباید به بهای نادیده گرفتن احساسات، امنیت روانی و حقوق انسانی همسر تمام شود. تصمیم درست باید با آگاهی، مسئولیتپذیری، گفتوگوی متقابل و توجه به پیامدهای آن برای همه افراد درگیر گرفته شود.
در نهایت، مسئله فقط انتخاب میان ادامه زندگی بدون فرزند یا ازدواج مجدد نیست؛ بلکه چگونگی مواجهه دو نفر با یکی از دشوارترین تجربههای زندگی مشترک است. توجه به رنج هر دو طرف و کمک گرفتن از متخصص میتواند مسیر تصمیمگیری را روشنتر کند.
برای مطالعه تازهترین اخبار و مطالب بیشتر به آماج مراجعه کنید.
“`




