به نقل از آماج، یافتههای یک بررسی علمی نشان میدهد سطح تستوسترون در مردان ممکن است با خطر ابتلا به «فیبریلاسیون دهلیزی» مرتبط باشد؛ بهطوری که هم پایین بودن بیش از حد و هم بالا بودن این هورمون با افزایش خطر این اختلال ریتم قلب ارتباط دارد.
تستوسترون، اصلیترین هورمون جنسی مردانه، در بسیاری از فرایندهای بدن از جمله حفظ توده عضلانی، سطح انرژی و عملکرد جنسی نقش دارد. سطح این هورمون معمولاً با افزایش سن کاهش پیدا میکند و به همین دلیل، درمان جایگزینی تستوسترون برای برخی مردان مورد استفاده قرار میگیرد. با این حال، تنظیم دوز این درمان اهمیت زیادی دارد، زیرا تغییرات هورمونی میتواند بر سیستم قلبیعروقی اثر بگذارد.
ارتباط تستوسترون با آریتمی قلبی
فیبریلاسیون دهلیزی یکی از شایعترین اختلالات ریتم قلب است که در آن ضربان قلب نامنظم میشود و دهلیزهای قلب به شکل مؤثر منقبض نمیشوند. این اختلال میتواند خطر تشکیل لخته خون و در نتیجه بروز سکته مغزی را افزایش دهد و در بسیاری از بیماران به درمان و پایش طولانیمدت نیاز دارد.
پژوهشگران مرکز پزشکی امور کهنهسربازان کانزاسسیتی در ایالت میسوری آمریکا، برای بررسی ارتباط میان سطح تستوسترون و اختلالات ریتم قلب، شواهد و مطالعات علمی موجود درباره ایمنی درمان با تستوسترون را بررسی کردند.
نتایج این بررسی که در نشریه علمی Journal of the Endocrine Society منتشر شده است، نشان میدهد رابطه میان سطح تستوسترون و خطر فیبریلاسیون دهلیزی میتواند الگویی شبیه حرف U داشته باشد. بر اساس این الگو، مردانی که سطح تستوسترون آنها بسیار پایین یا بسیار بالا است، ممکن است با خطر بیشتری برای ابتلا به این نوع آریتمی مواجه باشند؛ در حالی که کمترین خطر در محدوده میانی سطح طبیعی هورمون مشاهده میشود.
سطح میانی تستوسترون؛ هدف احتمالی درمان
بر اساس یافتههای مطرحشده در این بررسی، پژوهشگران پیشنهاد میکنند در صورت تجویز درمان جایگزینی تستوسترون، هدف درمان باید دستیابی به محدوده میانی سطح طبیعی هورمون باشد و از رساندن سطح آن به محدودههای بسیار بالا پرهیز شود. در این گزارش، محدوده حدود ۳۵۰ تا ۵۵۰ نانوگرم در دسیلیتر به عنوان سطح هدف پیشنهادی مطرح شده است.
با این حال، تعیین سطح مناسب تستوسترون باید برای هر بیمار به صورت فردی انجام شود. پژوهشگران تأکید دارند عواملی مانند چاقی، آپنه خواب، فشار خون بالا و مصرف الکل نیز پیش از شروع یا در جریان درمان مورد توجه و مدیریت قرار گیرند.
لزوم پایش منظم در درمان با تستوسترون
پایش دقیق بیماران نیز بخش مهمی از درمان است. بر اساس این بررسی، در شرایطی که پروتئینهای ناقل هورمون وضعیت غیرطبیعی داشته باشند، اندازهگیری تستوسترون آزاد میتواند اهمیت بیشتری پیدا کند. همچنین هماتوکریت یا درصد گلبولهای قرمز خون باید بهطور منظم بررسی شود، زیرا افزایش آن میتواند یکی از محدودیتهای مهم در ادامه یا تنظیم دوز درمان باشد.
کنترل منظم ریتم قلب، فشار خون و همچنین عملکرد کبد و کلیهها نیز از دیگر مواردی است که در روند درمان باید مورد توجه قرار گیرد. پژوهشگران همچنین استفاده از روشهایی با آزادسازی پیوسته و پایدار هورمون را، در صورت امکان، مناسبتر میدانند.
این یافتهها نشان میدهد درمان با تستوسترون موضوعی نیست که صرفاً بر اساس افزایش سطح هورمون دنبال شود؛ بلکه حفظ تعادل و رساندن آن به محدوده مناسب میتواند اهمیت بیشتری داشته باشد. با توجه به پیچیدگی رابطه میان هورمونها و سلامت قلب، شروع یا تغییر دوز درمان با تستوسترون باید با ارزیابی و نظارت پزشک انجام شود.
برای مطالعه تازهترین مطالب حوزه سلامت و پزشکی، به آماج مراجعه کنید.
